Mijn gender biografie


before...

geboren
onbevangen
zonder inspraak
een verpakking
groei
weerstand
besef
verdriet
eenzaamheid
gevangen



One day I’ll grow up, I’ll be a beautiful woman.
One day I’ll grow up, I’ll be a beautiful girl.
One day I’ll grow up, I’ll be a beautiful woman.
One day I’ll grow up, I’ll be a beautiful girl.

But for today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.

One day I’ll grow up, I’ll feel the power in me.
One day I’ll grow up, of this I’m sure.
One day I’ll grow up, I know whom within me.
One day I’ll grow up, feel it full and pure.

But for today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.

For today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.
For today I am a child, for today I am a boy.

Tekst: For today I am a boy - Antony and the Johnsons



Mijn gender-identiteit vanaf het jaar 2000

Ruim 30 jaar heb ik het verborgen gehouden, mijn ware 'ik' weggestopt. Als klein kind voelde ik me vreemd omtrent mijn identiteit. "Ben ik nu wel of geen jongetje, of ben ik toch misschien wel een meisje!" Ik kon het in die tijd nog niet goed plaatsen. Maar al gauw was er het gevoel en de gedachte dat ik een meisje wilde zijn dagelijks aanwezig. Ik fantaseerde erover hoe ik van een jongen, lichamelijk naar een meisje kon veranderen.
Op mijn 12de besefte ik pas echt dat ik in een 'verkeerd lichaam' zat. Pas veel later kwam ik voor het eerst de term transseksualiteit tegen en wat het betekende, toen viel het kwartje.

De puberteit was verschrikkelijk. Ik kon de veranderingen aan mijn lichaam niet accepteren en het meest vervelende was dat ik er met niemand over kon praten.
Ik wierp thuis wel eens een balletje op, maar dat werd niet ingekopt. Het tegenovergestelde was het resultaat, met harde hand werd alles wat afweek afgestraft.
Vanaf die tijd hield ik het voor mezelf, de tweestrijd barstte toen los in mij. In mezelf gekeerd, eenzaam en met een groot geheim ging ik verder met mijn leven.
De muren om me heen werden steeds dikker om mijn gevoelens te beschermen voor de buitenwereld.

---

Een schrijfsel uit 1968, getiteld: 'alleen'.

ik leef in het donker
niemand mag me zien
niemand mag weten wie ik ben



terug naar boven


in between

bevangen door gevoelens
verwarring
pijn
de beslissing
het afscheid
vechten
een lange weg
de verandering
stapje voor stapje
ik ben ik



En dan komt er een dag, dat je terug kijkt op wat het 'dubbel leven' je heeft gebracht. Je bent ongelukkig, je hebt er alles aan gedaan om als identiteit van een man gelukkig te zijn. Je begint een relatie en je wordt vader van een dochter en een zoon, maar het vrouw-zijn diep vanbinnen overheerste in alles.
Het millennium was voor mij erg belangrijk en in het jaar 2000 heb ik de knoop definitief doorgehakt. Ik had de keuze om gelukkig en mezelf te zijn als vrouw of helemaal niks meer, ik heb toen voor het eerste gekozen.

In 2001 heb ik voor het eerst over mijn transseksualiteit gesproken met Petra Klene, een maatschappelijk werkster en ervaringsdeskundige van Humanitas in Amsterdam. Het was een opluchting, er viel iets van me af. Ik kon en durfde er nu over te praten. Mijn keuze stond vast, ik ben een vrouw en wil de rest van mijn leven als een vrouw verder gaan. Vanaf dat moment kwam ik langzaam uit de kast. Ik ging me steeds meer vrouwelijker kleden en ik vertelde aan iedereen in mijn omgeving waar ik mee bezig was.

Na een aantal gesprekken bij Humanitas heb ik op 10 juli 2001 contact opgenomen met mijn huisarts voor een verwijsbrief voor het Genderteam van het VUmc in Amsterdam. Dezelfde dag heb ik het Genderteam gebeld om een afspraak te maken voor een intakegesprek. Dit vond op 20 juli 2001 plaats. Nou, dat ging dus snel, maar ik kreeg al meteen te horen dat het Genderteam op dat moment geen/onvoldoende psychologen ter beschikking hadden, we houden je op de hoogte. Eindelijk na 9 maanden wachten en bellen, mocht ik op 11 april 2002 me voor het eerst melden bij de psychologe Kyomi Meijer, werkzaam bij het Genderteam. Daarna volgde er maandelijks een gesprek met uitzondering van de vakantieperiode. De gesprekken verliepen goed, ik kreeg nog meer inzicht op de situatie en mijn leven, het accepteren van mijn ware 'ik' maakte heel veel los in mij.

Door de bevestiging van de gesprekken met mijn psychologe had ik de moed om het laatste struikelblok te overwinnen, mijn ouders waren nog niet op de hoogte van mijn situatie en keuze die ik had gemaakt. In de zomer van 2002 heb ik het mijn ouders verteld, iets wat ik liever 30 jaar geleden had willen vertellen. Mijn vader reageerde heel erg goed, hij zei dat hij al lang het vermoede had dat er iets aan de hand was met mij. Hij zag dat ik al die jaren ongelukkig was. Hij vertelde me als jij gelukkig bent dan zijn wij dat ook, je bent ons kind en we houden van je. Vanaf dat moment is de band tussen mijn vader en mij alleen maar sterker geworden. We konden voor het eerst samen over gevoelens praten en samen iets delen, iets wat vroeger niet kon. Hij was door de jaren heen ook gegroeid in het leven. Mede door de media was hij anders naar mensen gaan kijken en zag dat er meer was dan de doorsnee mens.

In november 2002 ben ik besproken en kreeg ik groen licht. Na wat onderzoekjes en bloedprikken mocht ik officieel met de hormoontherapie beginnen.
Alleen mijn toenmalige vriendin kon het moeilijk accepteren met als gevolg dat zij mij verbood om nog contact te hebben met mijn kinderen, ze vertelde mij als de kinderen 18 jaar zijn, dat ze dan zelf de keuze mogen maken om weer contact met mij te hebben. Dit was de prijs die ik moest betalen voor mijn eigen geluk.


terug naar boven


...and now!

bevrijd
een vrouw
gelukkig
warm en liefdevol
zelfverzekerd
rust...



De hormonen deden goed hun werk, mijn uiterlijk veranderde langzaam en kreeg steeds meer vrouwelijke vormen. Ik zat lekker in mijn vel en straalde weer. Sociaal en maatschappelijk ging het ook goed. In 2003 begon ik met de opleiding Verpleegkundige in het Slotervaart-ziekenhuis. Voor het eerst als vrouw weer in de schoolbanken en op de werkvloer. Ik kreeg veel waardering en respect, het voelde goed.
Ook ontmoette ik nieuwe mensen in mijn leven en er ontstonden nieuwe en hechte vriendschappen. Ik was voor het eerst weer eens echt verliefd. Voelde weer de vlinders in mijn buik. Er zat weer beweging in mijn leven.

Op dinsdag 26 juli 2005 kreeg ik 's middags om 13.30 uur een telefoontje van Jos Megens (coördinator van het Genderteam), of ik me om 15.00 uur aan de balie Plastische Chirurgie van het VUmc kon melden. 'Je wordt morgenvroeg om 08.00 uur geopereerd'. Wauw, een maand eerder dan gepland. Een beetje van slag, het is eindelijk zover. Geen tijd om zenuwachtig te zijn, geen tijd om er over na te denken, de keuze had ik immers al lang geleden gemaakt, maar toch! De film van het lange wachten trok voorbij, alle teleurstellingen dat het steeds werd uitgesteld waren ineens niet meer zo belangrijk. Snel wat toiletspullen en kleding bij elkaar zoeken, nog wat dierbaren bellen en toen op weg naar het VUmc. Om klokslag 15.00 uur melde ik me aan de balie van de Plastische Chirurgie in het VUmc. Ik werd meteen doorverwezen naar de dokter. Dr Mulder onderzocht me en vertelde wat er allemaal ging gebeuren. Hij zou dr Bouman bij de operatie assisteren, daarna kon ik naar mijn kamer.
Ik ging vroeg slapen, want de volgende ochtend moest ik vroeg op. Ik moest me immers nog van onderen scheren. Die nacht sliep ik als een roos, wonderbaarlijk zonder enige vorm van zenuwen terwijl er echt wel iets ingrijpend ging gebeuren. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, geen zenuwen - geen angst - geen slecht gevoel, ik was er helemaal klaar voor.

Woensdag 27 juli, toen ik 's middags onder de klanken van Antony and the Johnsons bijkwam uit de narcose was alles weg, het lange wachten en piekeren waren uit mijn gedachte verdwenen. Het was een bevrijding, eindelijk rust.
Na 5 dagen bedrust werden de drains, katheter en de reuze tampon verwijderd en mocht ik naar huis. Mijn herstel verliep voorspoedig en de eerste dag thuis voelde ik me de gelukkigste vrouw van de hele wereld, het plaatje is nu letterlijk en figuurlijk compleet.

---

UPDATE: eind 2006

Na mijn operatie heb ik afgelopen jaar nog 3 correcties ondergaan, namelijk het verplaatsen van het plasgaatje, het verkleinen van de clitoris en de buitenste schaamlippen, deze stonden te ver open.
Meteen na de operatie tijdens mijn herstel bleek dat het plassen niet ging zoals het zou moeten gaan. Tijdens het genezingsproces was het plasgaatje naast mijn clitoris komen te zitten i.p.v eronder. Met als gevolg dat de plasrichting veranderd was en schuin tegen de binnenkant van mijn been plaste.
Nadat de zwellingen weg waren getrokken, oogde mijn clitoris nog steeds erg groot en ook de buitenste schaamlippen stonden nog ver open en sloten niet mooi aan.
Ik baalde er behoorlijk van en voelde me ineens weer onzeker over mijn lichaam. Ook was het vertrouwen in de chirurg die mij geopereerd had en ook de correcties zou uitvoeren ver te zoeken. Samen met mijn psychologe van de nazorg heb ik diverse gesprekken gehad en ook met de desbetreffende chirurg. Gelukkig is het weer goed gekomen, soms moet je eerst je ongenoegen en onzekerheid uitspreken.
Ik heb toen besloten om de drie correcties in twee fases te laten uitvoeren. Begin 2006 het plasgaatje verplaatsen en ruim een half jaar later het verkleinen van de clitoris en de schaamlippen. Ik hoefde er niet voor opgenomen te worden, het was een poliklinische ingreep met plaatselijke verdoving. Alleen de prikken van de verdoving waren naar en heel even pijnlijk. Het herstel en resultaat waren deze keer wel naar wens.

Meer weten over genderdysforie.



terug naar boven